به قلم ـ اسماعیل عبدالحسینی
امروز چهارمین سالگرد جنگ روسیه و اوکراین است ؛ نبردی که در ابتدا تحت عنوان عملیات ویژه و در ادامه به یک جنگ فراگیر و کلاسیک همچون جنگ های دهه های قبل در دنیا مبدل گردید .
فارغ از دلایل وقوع این جنگ از قبیل عوامل ژئوپلتیک از جمله نگرانی های روسیه از گسترش مرزهای شرقی ناتو اما آنچه در این میانه برجسته است کمک های تمام قد مالی ، تسلیحاتی و تکنولوژیکی اروپا و در مقطعی آمریکا « به ویژه در زمان ریاست جمهوری جو بایدن » به اوکراین است .
پُر واضح است که اروپا و آمریکا این کمک هارا نه از سر تایید نظام سیاسی مستقر حاکم بر اوکراین که بواسطه مهار و کنترل جنگ و به نوعی در راستای ایجاد سپر دفاعی در مقابل خود از طریق اوکراین روانه میدان جنگ می کنند .
تاریخ جنگ ها به وضوع نمایانگر این واقعیت است که در اغلب موارد اهدافی که جنگ بواسطه آن آغاز گردیده است در ادامه جنگ تغییر کرده و این تغییر رابطه مستقیمی با میزان مقاومت و دفاع کشور مقابل دارد .
اتفاقا اوکراین نیز به این موضوع واقف است و در میانه این نزاع قصد امتیاز گیری از اروپا را دارد امتیازاتی از قبیل درخواست عضویت در اتحادیه اروپا و در ادامه عضویت در پیمان آتلانتیک شمالی ( ناتو) .
حال سوال اساسی اینجاست که آیا اروپا از اوکراین دفاع میکند یا اینکه از اوکراین به عنوان سدی در جهت تامین امنیت ارضی و ژئواستراتژیک خود استفاده می کند .