مهندس سعید دیناروند
مطالعه پایگاه های مختلف خبری در سطح شهر،مملو از گلایه ها و گاه شکایت های برخی از شهروندان از وضعیت موجود است.جالب اینجاست که انبوهی از این موارد،تکراری است.
موضوع هایی مانند،قطع برق یا ضعیف بودن ولتاژ در کنار کاهش فشار آب و شکستگی لوله ها و هدر رفت آب،بیشترین گلایه ها را شامل می شوند. ترافیک شهری و نبود پارکینگ مناسب به ویژه در مرکز نیز موردی قابل ارائه است.مردم انتظار دارند که با انعکاس خود،رفع مشکل گردد. از این که مردم باید در رفاه و آسایش باشند،شکی نیست.این،انتظاری منطقی و خواسته ای معقول است اما کامل نیست!
در چنین وضعیتی،خواسته یکطرفه،چاره ساز نیست.«همکاری» در رفع نواقص و پیشبرد کارها،حیاتی است. اینکه کشور با نامتوازن بودن برق روبروست و کاهش نزولات آسمانی،دلیل عمده کمبود آب در کشور است،آیا متصدیان امر،انتظار معکوس ندارند؟ اگر تا گذشته نه چندان دور،خانه هایی تنها،یک کولر گازی داشتند و اینک،بحمدالله افزایش یافته اند،آیا انتظار معکوس در صرفه جویی،خطاست؟ نگاهی به خودروهایی که وارد مرکز شهر می شوند،نشان دهنده تک سواری آن هاست،آیا انتظار همکاری با پلیس در جهت کاهش ترافیک با استفاده از تاکسی،نادرست است؟ همکاری،فعالیتی دو طرفه است.این درست است که وظیفه شهرداری،خدمات شهری مانند پاکیزگی است اما کارگر شهرداری،انتظار ندارد که مغازه دار،پسماندهای خود را در جوی آب،نریزد؟چرا،بعضی از مغازه دارها،با گذاشتن انواع موانع،سد راه پارک خودروها در خیابان ها می شوند؟آیا چنین کارهایی باعث ترافیک نمی شوند؟مردم باید بدانند که تنها راه حل مشکلات،همکاری بر مبنای همدلی است.این وضعیت،به ویژه در مراسم های مذهبی مانند فعالیت های موکب ها، بیشترین انتظار را ایجاد می کند.همه با هم،برای هم،به دور از هیاهو،برای توسعه شهرمان بکوشیم.همانطور که انتظار داریم،انتظاردارند.