به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
توسعه و پیشرفت در هر کشور یا سرزمینی، بدون پرداختن به نمادهای آن، نوعی فراموشی است.
نشانه هایی که گاه، مولفه می شوند و زمانی اجسام بی جان شمرده می گردند.این کوشش در کشورهایی مانند ایران که تمدن دیرینه ای دارد، کار چندان مشکلی نیست.کافی است، مطالعه ای ساده صورت گیرد تا تخت جمشید، تیسفون، طوس و شوش، نمایان شوند. شهر تاریخی شوش، بدون شک، چند بعدی است.تاریخی در کنار مذهبی، ادبی، تولیدی، مرزداری و استعدادهای متفاوت طبیعی و خدادادی، این زمینه را برای انعکاس حقیقت آن، مهیا می کند.انواع مراسم های مذهبی مانند تعزیه و دهه ماه محرم، معرف های طولانی شوش بوده و هستند اما این تنها بعد مذهبی را پاسخگوست.
آنچه شوش امروز تشنه آن است، پرداختن به ابعاد فرهنگی است.فرهنگ این شهر در ابعاد گسترده مانند انواع نمادها، سنت ها، رسم ها، عرف ها، روابط فرهنگی، انتقال فرهنگی، پذیرش فرهنگی، طرد فرهنگی و انباشت فرهنگی، دچار تنگی نفس شده است.
فرهنگ شوش به اکسیژن نیاز دارد.آسم فرهنگی، بدترین دردی است که جاری شده است.تلاش های روبنایی مانند«نه به تیراندازی» اکسیژن زا نیست.نفس کشیدن، به ریه ای سالم نیاز دارد.اتصال اکسیژن بر تخت بیمارستان یعنی،«اصل را رها کردن» است.
این، خطری بزرگ برای آینده فرزندان ما خواهد بود که با همین روش، به حرکت خود ادامه دهند.نفس کشیدن در هوای پاک، سالم سازی ریه هاست.همه به آن نیاز دارند.
غفلت از پایه های فرهنگی و پرداختن به بدل های ساختگی، فریبی بزرگ و زمینه ای مناسب برای ادامه کجروی هاست.فرهنگ، به نگرشی چند بعدی نیاز دارد.آن، مانند توپ ورزشی است که از اتصال تکه ها به وجود می آید.هر اندازه به یک تکه فشار آورده شود، از تکه های دیگر غفلت و در نهایت، ضربه به کل وارد خواهد گردید. همه باید بدانند اما متفکرین شوشی و اندیشمندان علمی این شهر می بایست، افزون تر، جهت یاب باشند.کنار نشستن، علاج کار نیست.
