به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
هفدهم مرداد ماه،در تقویم کشوری، روز خبرنگار نامیده شده است.گرچه برای این مسئولیت، محدودیت زمان کارساز نیست و هر لحظه آن وابسته به انعکاس آگاهی هایی است که در گوشه و کنار این زمین گرد، ایجاد می شود اما محتوا و ماهیت این دانستنی ها، امری است که مهم ترین نکته این انتقال ها محسوب می شود.
اینجاست که معنای خبرنگار،خود را نشان می دهد و تلاش می کند تا خویشتن را از واژه هایی مانند«خبر ده»، «خبر رسان» و «ناله گو» جدا سازد.او می نگارد، از قلم استفاده می کند و با دقت، کلمات را کنار هم می گذارد تا سزاوارترین عبارات را بسازد.
برای او،هم «بایدها» ، ارزشمند هستند و هم « نباید ها» مانع ورودند.او مبلغ و وابسته به درآمدها نیست که بر سرآمدها متمرکز است.جوهره قلم او، مقروض به پست ها و مقام های دنیوی نیست.او می نگارد چون « باید » بنگارد.او نمی نگارد چون « نباید » بنگارد.
« اهمیت » خبر برای او در « ضرورت » نگارش است.برای او، ارزشمندی انتقال در رصایتمندی به هر شکل نیست.
خبرنگار در بایدهای خود، اصول و مبانی ای را داراست که با مطالعات عمیق، نه عنوان و مدرک، با تحقیقات گسترده، نه با راضی کردن های این و آن، با اندیشمندی،نه کسب اجازه از فلان و فلان که از عمق تعهدی است که تمام اعماق وجودی او را فرا گرفته اند.او در بایدهای خود « رشد دهنده جامعه انسانی » است.او به دنبال علاج دردهاست و هرگز« مسکن درد» نیست که این،خموشی می آورد و رضایت لحظه ای را تبدیل به مرگی واقعی می کند.خبرنگار، زجرکش همه انسان هایی است که از جوهره او هستند.افق دید او به وسعت تمامیت آدمی یعنی« آدمیت» است.
روز خبرنگار نه که روزهای خبرنگار بر همه باوران بایدها مبارکباد.
