به قلم ـ عباس کرم الهی
به هر کس می گویم دلم برای شهدای گمنام فتح لمبین تنگ شده ابتدا می گوید خودم با ماشین میام دنبالت ؛ به کسی نگی یه ثوابی هم گیر ما بیاد .اما وقتی متوجه می شود من با ویلچر برقی حرحت می کنم هر کس بهانه ایی می آورد .پ
یکی می گوید ویلچر برقی تا نمیشه و تو ماشین من جا نمیشه ـ دیگری میگه من دیسک کمر دارم و نمیتونم یک کیلو جا به جا کنم و آن یکی می گه تو خونه بمونی بهتره شاید خدایی نکرده ....
نمی دانند از این دنیا بریده ام و از همه مهمتردلتگ شهدا شده ام ؛ شهدایی که ممکنه یکیشسون هم رزم خودم باشه و من سعادت نداشتم با او برم .
چرا مثل همان دهه ی 60 غیرت ها نداریم ؟ دلمان برای هم نمی سوزم و فقط از دید ترحم به کسی نگاه می کنیم ؟ یکی از دوستان که از بردن اسمش معذروم می گوید اگر خودت تنها بئودی و می تونستی راهع بری می بردمت ولی چون ویلچر با خود داری و ویلچر سنگین ماشینم بنزین بیشتر مصرف می کنه و بنزین گرانه لذا از بردنت معذورم .
تنها پناهگاهم خداست که بگویم ای خدا چرا اینطور شده؟ چرا کسی دلش به حال کسی نمی سوزه؟ آیا چون از شهدا عقب مانده ایی باید به ما بی توجهی شود ؟ خدایا اگر همچنان گره گشایی یکی از دوستان را با خوندن این خبر به خود آورد و برای بردن ما به یادمان شهدای فتح المبین دلش را به رحم آوردن و برای بردن ما سراغمان بیاید و گر نه شاید حکمت خدا که از دیدن شهدا محروم بمانم .
