به قلم ـ استاد جعفر دیناروند
بدون شک در دنیای انسانیت، واژه جنگ کلمه منفوری است.این رویداد تلخ هرگز مورد تایید آدمیت قرار نمی گیرد زیرا در تضاد با جوهره انسانی است اما چرا و چگونه روی می دهد؟پرسشی بنیادی است که پاسخی اساسی را می طلبد.
این شکل از جواب دهی، متفاوت از نگرش های عامیانه است.کنش و واکنش در این زمینه بسیار مهم تلقی می گردد. پاسخ کنشگرایانه را باید در موضوعی متفاوت و متمایز از واکنش ها مورد بحث قرار داد.در چنین وضعیتی، نگاه ها از سطحی نگری به عمق یابی، تغییر می یابد.در همین راستاست که هرازگاهی، چنگیز مغول ظهور می یابد یا اسکندر مقدونی، یافت می شود.با گذشت زمان، هیتلر، قد علم می کند و در دنیای متوحش غرب، ترامپی پیدا می شود.این ها در نگاه فلسفی، مورد انتظار هستند گرچه از نظر مردم عادی، غیر قابل پیش بینی تصور می گردند.
در فضای واکنش ها، ترس، واژه ای مسری تصور می گردد که اتصال آن به مرگ و زندگی است چرا؟که انسان خواهان مردن نیست و چون جنگ این زمینه را داراست پس، ترس، طبیعی جلوه گر می شود.این، موضوع سطحی جنگ است. در عمق نگری جنگ بر مبنای انسانیت، ترس جایگاهی نمی یابد و بدین شکل، با متضاد خود تعویض می شود.شجاعت وارد میدان می گردد و مهاجم به پشیزی ارزشیابی نمی گردد. مرگ در این راه، به بهترین واژه تبدیل می شود و شهادت، این افتخار را ایجاد می کند.در چنین فضایی است که مرگ رهبر، شهادتی برای ادامه مبارزه و کشته شدن فرماندهان، سببی به منظور رقابت برای به احتزاز درآوردن پرچم های ظلم ستیزی می گردد. این فضا، درونی می شود و به باوری مستحکم تبدیل می شود که اگر میدان ها مملو از شجاعت هاست، خیابان ها هم، ترس را به سخره می گیرند و این، نه محدود به زن و مرد است و نه پیر و جوان می شناسد.همه، شجاع می شوند، می تازند، امید به پیروزی دارند و قدمی به عقب بر نمی گردند.چرا؟که این، حکم انسانیت است.
