به قلم ـ پیشکسوت رسانه و مطبوعات شوش عباس کرم الهی
خبرنگاران شهرستانهایی نظیر شوش هیچ منبع درآمدی ندارند ؛ نه از دولت و نه از نشریات چون خود نشریات توسط مدیر مسئولی از ابندای سال تا انتها با پرداخت هزینه های « پهنای باند ـ دامنه ـ هاست ـ فالب و گیگ » میلیونها باید پول بدهند که به عشق شهر شوش پایگاه خبری رو پا بماند .
سالها قلم فرسایی و روایت گری، کنکاش و شب زنده داری و وقت و بی وقت نوشتن و حضور مستمر در بطن رخدادهای جامعه و تهیه و انتشار خبرهای خوب و بد خاطرات زیادی را در دفتر ذهن خبرنگاران به ثبت رسانده و آرشیو کرده است.
خبرنگاران راویان حق و حقیقت و قاصدانی امین و از جنس مردم هستند، درد و ناراحتی مردم درد و رنج آنهاست و با خشنودی مردم هم خوشحال می شوند، این ادعا از مرور خاطرات آنها به خوبی اثبات می شود.
۱۷ مرداد روز خبرنگار ضمن اینکه زمانی برای تشریح اهمیت و جایگاه این حرفه مقدس در جامعه و همچنین بیان مسایل و مشکلات مربوط به این قشر سخت کوش و کم توقع به شمار می رود، فرصت خوبی برای یادآوری خاطرات و بازگویی اتفاقات تلخ و شیرینی است که خبرنگاران طی سال ها فعالیت با آنها مواجه بوده و روبرو شده اند.
به بهانه روز خبرنگار جمعی از خبرنگاران شوشی به مرور خاطرات تلخ و شیرین پرداختند و آنها را بازگو کردند.
مهدی ظهیری :
وقتی که سرچشمه های رودخانه ی شاوور را مسدود کرده بود خود را به محل رساند و با کمک مسئولین ذیربط سرچشمه های این رودخانه رو از خشکیدن نجات داد و این شرین ترین خاطره این خبرنگار جسور است .
فائقه شیرک:
هفت ماه درگیر عمل جراحی بود و هیچ خبرنگاری سراغی از او نگرفت و خود خوری می کرد که چرا از خبر به دور است حتی در روز شیرخوارگان حسینی هم در بستر بود تا اینکه اولین خبرش 1 مردادماه منتشر خواهد شد .
عباس کرم الهی :
از روزی که بر روی ویلچر نشست چشم امیدش به خبرنگارانش بود که خبری برایش ارسال کنند اما به جز اندک خبرنگاری هیچ خبر یا عکسی به ایشان نرسید و اشکش سرازیر شوش چون عاشق خبرنگاری است اما امیدش را از دست نداد .
رحمن ایمانی :
برای همسطح سازی کوچه دکتر خلف تفاخ خیلی زحمتت کشید تا شهرداری و شورای اسلامی شهر شوش این کوچه را همسطح سازی نمودند و تلخ ترین خاطره اش به شیرینی گرائید .
مهدی کرم الهی :
در طول جنگ 12 روزه ی تحمیلی اسرائیل علیه ایران که منجر به شهادت جمعی از فرماندهان عالیرتبه ـ دانشجویا هسته ای ـ خبرنگاران در ساختمان شیشه ایی ـ کودکان ـ زنان و کهنسالان در خانه های مسکونی شد با توجه که برای این عزیزان ناراحت بود اما با خبرهای امید آفرین سعی بر برقراری انسجام و یکدلی بین مردم بود .
خلاصه هر خبرنگاری در سینه ی خود خاطراتی دارند و تنها امیدشان تجلیل از طرف مسئولین است که خستگی از تندشانی زدوده شود
