به قلم ـ عباس کرم الهی
با وجود اینکه خبرنگاران اظهار به سختی شغل خود دارند در مرداد 1404 نیز در انتظار تحقق اخباری مبنی بر قرار گرفتن در لیست سختی مشاغل، رسمیت شغلشان و برخورداری از حداقلها از جمله بیمه بیکاری هستند؟
به صراحت بگویم آن دسته از خبرنگاران حقوق بگیر هستند و از بیمه بهر می برند که استخدام صدا وسیما بوده یا با نشریات دولتی نظیر « خبرگزاری جمهوری اسلامی «ایرنا» ـ ایران ـ همشهری و..... » همکاری دارند .
وگرنه خبرنگارانی که با خبرگزاری های و پایگاه های غیر دولتی فعالیت دارند همه رایگان هستند و با عشق و علاقه ایبی که دارند قلم فرسایی می کنند
در حال حاضر 14 هزار و 50 رسانه در کشور دارای مجوز است. سامانه جامع رسانههای کشور تعداد کاربران خود را 121 هزار و 273 نفر عنوان کرده است اما در مقابل تعداد بیمه شدگان رسانه را هزار و 997 نفر عنوان میکند.
این تفاوت فاحش گویای فعالیت خیل عظیمی از خبرنگاران، مدیران مسئول و صاحبان امتیاز بدون داشتن بیمه خبرنگاری است و عملاً یعنی فعالیت شغلی و حرفهای آنها رسمیت ندارد.
بسیاری از خبرنگاران حضور در رسانههای مختلف را به عنوان قابلیت کاری و رزومه خود انتشار میدهند. غافل از اینکه بیتوجهی بنگاههای رسانهای به مقوله اختصاص بیمه و ثبات شغلی موجب شده تا خبرنگاران امنیت شغلی نداشته و چون پرندهای از آشیانهای به آشیانه دیگر کوچ کنند.
از سویی بسیاری از آگهیهای استخدام با اعلام اینکه بعد از چند ماه کار آزمایشی بیمه به فرد تعلق میگیرد، منتشر میشود.
در عین حال بسیاری از خبرنگاران بدون درج عنوان خبرنگار در قرارداد شغلی خود مشغول به کارند. برخی دههها کار میکنند بدون اینکه متعلق به رسانه خاصی باشند و برخی در حرفه خود به حدی سرشناس هستند که شاید عموم مردم باور نکنند هنوز به درآمد مشخص و پوشش بیمه نرسیدهاند.
بلبشوی کار خبرنگاری در جایی برجستهتر است که بیشترین ضربه به صنف روزنامهنگاران از سوی خود آنها تجربه میشود. تا جایی که پیشنهاد مبالغ اندک به نیروی کار با ساعت کاری بالا امری عادی شده و خبرنگارانی که نوپا باشند عملاً تمامی وقت خود در شبانه روز را به کار اختصاص میدهند و دستمزدی هم نمیگیرند
راحت تر بگویم خبرنگارانی که از مدیر مسئوالان خود که در این گرانی حقوق می خواهند بهتر است شغل خود را تغییر دهند چون حتی در روز خبرنگار مسئولین به برخی از آنها لوح تقدیر و یک کارت هدیه می دهند و می رود تا سال بعد پس یا جذب کاری شوید و در کنار آن قلم فرسایی کنید ـ یا به استخدام صدا و سیما درآئید که البته باید مدرک کارشناسی ارشد داشته باشید یا عطایش را بر لقایش ببخشید
