به قلم استاد جعفر دیناروند مسئول سواد رسانه ای کانون بسیج رسانه سپاه ناحیه ی شوش دانیال(ع)
استفاده از سه واژه ی «آسیب ها»،«اجتماعی» و «شوش» و ارتباط آن ها با هم،نشان دهنده اندیشمندی در جهت اصلاح امور تلقی می شود.در این رابطه، اصلاح، هدف اصلی بیان مسئله است.نکته ای که نیازمند«حل» است.
اینکه باید حل شود نیز دارای معنا و مفهوم عمیقی است.چرا از واژه ی«رفع» استفاده نمی شود؟به دلیل نگرش علمی حاکم بر مسئله است.در واقع می توان گفت که آسیب های اجتماعی شوش نیاز به حل شدن دارند اما چگونه؟چه کسانی؟با کدامین اندیشه؟
نگرش کلی در این مسیر،وجودآسیب های اجتماعی در شهری باستانی،پنجمین شهر مذهبی ایران،تنها شهری که پیامبری الهی در آن آرمیده است و محلی که آغاز گر عملیات فتح المبین و شکست دشمن زبون ،تعجب برانگیز ترسیم می گردد.استفاده از سلاح جنگی و قتل پدر و پسری که هیچ گناهی مرتکب نشدند.افزایش معتادین در سطح شهر و استفاده از پارک ها برای رفع حاجت،مانور موتورسیکلت های انبوه که در سنین نوجوانی اند و بیکاری جوانان جویای کار، هر کدام و به نوبه خود،زیان های عمیقی بر پیکره شهر وارد می کنند.
ما وارد مباحث قهری نمی شویم اینکه نیروی انتظامی وظیفه خود را انجام می دهد و دادگاه ها احکام متناسب را صادر می کنند،شکی نیست اما اساس مسئله، وجود و گسترش زیان هایی است که ریشه روابط اجتماعی را نشانه گرفته اند.
آسیب های اجتماعی هرگز علت نیستند.آن ها معلول هایی هستند که خود را نشان می دهند.گرچه وجود آن ها مسئله ساز می گردد اما ریشه آن ها به ابعاد دیگری متصل است.
![](/images/photo_1111111111111111111111111_0000000000000.jpg)
آموزش و پرورش چه می کند؟مربیان پرورشی کجای این معادله هستند؟شورای شهر به خصوص کمیسیون فرهنگی چه می کند؟ از شورای فرهنگ عمومی چه کاری ساخته است؟متصدیان فرهنگ و ارشاد اسلامی در کدامین فعالیت، خودنمایی می کنند؟
ایکاش به جای این همه اداره و سازمان های جلسه ای، هم اندیشی متخصصین جامعه شناسی،روانشناسی،تعلیم و تربیت دانان،اقتصاد دانان و متفکرین فرهنگ دوست،برای حل مسائل جامعه در دستور کار قرار می گرفت.شوش گرفتار مسائل خودساخته ای است که هرگز طبیعی تفسیر نمی شوند.شهر من شوش،دگر بار،محتاج « شهید حسن درویشی ها ، شهید صفر احمدی ها ، شهید حمید سیلانی ها» و در حال حاضر استفاده از فرزندان خود « دکترعلی خدادادی،دکترعبدالناصر میرشکاک،دکترمحمد حسن مهرافروز،دکترکلاهچی،دکترایدنی،دکترخوش خلقی،دکتر نوری،دکتر محمد جوروند،دکتر چنانی استادحسین ذبیح،دکتر یعقوبی،دکترمحمد حافظی،دکتر ساعدی فر،دکتر مرادی» و بسیاری از این تحصیل کرده های مدارس شوش ؛ راستی، کسی از وجود فرهیخته هایی نظیر « عباس کرم اللهی و مهندس امید کرد » خبر دارد؟چرا دنبال روی دیگرانیم.آسیب ها را دیگران به وجود می آورند اما ما شوشی ها در صدد حذف این آسیب ها هستیم اگر....